Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony! Czytaj więcej o cookie.

AGEKAN - Sekcja Karate

Font Size

SCREEN

Profile

Layout

Menu Style

Cpanel
Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony! Czytaj więcej o cookie.
Zbyszekzapisy strona i  facebook2

Z galerii AGE-KAN

AKTUALNIE:

ITOSU YASUTSUNE

Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony! Czytaj więcej o cookie.
 

ITOSU YASUTSUNE

 

        ITOSU YASUTSUNE : (także Anhou, 1830 lub1832 ? 26.01.1915) właściwie Anko (lub Anhou) Shishu, czytany po japońsku jako Yasutsune Itosu, urodził się w 1830 lub1832 roku we wsi Gibo, a potem przeniósł do Yamakawa w pobliżu Shuri. Odegrał, obok Kanruo Higaonny kluczowa role w modernizacji, a potem transmisji okinawskiego karate. Będąc dzieckiem był bardzo nieśmiały i zamknięty w sobie. Ok. 16 roku życia rozpoczął treningi ? bardzo niewiele o nich wiadomo. Być może trenował pod okiem Matsumury (w latach 1846-54) który był uczniem Tode Sakagawa (1733-1815), który z kolei studiował u Kushanku  i u kilku mistrzów nieznanych: Channana, Nagahamy, Gusukumy i Yasuri ( imion nie znamy) oraz Kosaku Matsumory z Tomari. Itosu trenując Shuri-Te, bo tak nazywał się styl, który stworzył Matsumura, opierał się na dziewięciu kata: Chanan Ichi, Chanan Ni, Naihanchi, Seisan, Passai, Kushanku, Chinto, Gojushiho i Hakutsuru. Trening polegał tylko na nauce kata, ćwiczeniach na makiwarze i kumite. Itosu zmodernizował dawne Shuri-Te wprowadzając do treningu nowe elementy techniczne, które nadały karate obecny kształt.
W systemie tym było więcej kata, głównie ich liczba powiększyła się o konstrukcje Itosu. Również siłowo-izometryczne kata Naihanchi rozwinął dodając jeszcze dwa uzupełniające układy pod tą samą nazwą (Naihanchi Ni i San). Skonstruował również drugi Passai (Passai Sho) i drugie Kushanku (Kushanku Sho). Wszystkie kata konstrukcji Itosu tworzyły zamkniętą całość wzajemnie uzupełniających się układów, których podstawę stanowiło pięć kata Pinan.
Najważniejsze było analizowanie kata, czyli ćwiczenie jego pojedynczych sekwencji w parach, tzw. bunkai oraz ćwiczenie poszczególnych ruchów, bądź ich usystematyzowanych grup poruszając się w przód i w tył.
 Był drobnym urzędnikiem na dworze królewskim w stolicy Okinawy ? Shuri. Początkowo uczył sztuki walki w ograniczonym kręgu zaufanych. Jednak z chwilą pozbawienia szlachty okinawskiej środków utrzymania i skutkiem modernizacyjnych przemian  zniesiony został rygor tajemnicy i nauczanie mogło, czy też musiało, przyjąć formy jawne. Itosu nauczał karate przez z górą trzydzieści lat, lecz tajnie. Jawnie zaczął uczyć sztuki walki z dojmującej biedy  i z przekonania, że świat Okinawy uległ nieodwracalnej zmianie. Wielowiekowe, ogromnie ważne dla Okinawy wsparcie Chin, rozsypało się w proch w konfrontacji z imperium japońskim. Trzeba było trwać w uporze bez perspektyw lub przyłączyć się z konieczności do Yamato-ha (zwolennik współpracy z Tokio) i żyć w nowej rzeczywistości. Od 1890 roku Itosu zaczął myśleć o ujawnieniu karate i dołączeniu go do wachlarza innych sztuk walki. W kwietniu 1901 wsparł swoim autorytetem  wprowadzenie treningu to-de do szkoły podstawowej (kilkuklasowej) Shuri Jinjo jako formę wychowania fizycznego ( do pierwszej klasy przyjmowano 11- latków). Jesienią 1904 roku zaczął nauczać w Prefekturalnej Męskiej Szkole Ponadpodstawowej i w szkole średniej w Shuri. W 1905 roku zaczął uczuc w prestiżowej Okinawskiej Szkole Nauczycielskiej. Trzy lata później, latem 1908 roku, z inicjatywy Itosu wprowadzono karate do wszystkich szkół okinawskich. Właściwie Itosu napisał list do ministerstwa oświaty, prezentując karate i przedstawiając zalety nauczania młodzieży, a list spotkał się z dobrym przyjęciem, zwłaszcza na tle troski o dobry stan zdrowia rekrutów.
 "Karate nie wywodzi się ani z Buddyzmu, ani z Konfucjanizmu. W niedalekiej przeszłości dwa style zwane Shorin i Shorei zostały sprowadzone z Chin. Obydwa te style mają podobnie silne punkty, których nie należy ani zmieniać, ani też łączyć - należy je zachować takimi jakimi są. Zostawiam następujące zasady:

  1. Karate jest przede wszystkim uprawiane dla zdrowia, ale także dla obrony siebie lub swoich bliskich. Nigdy jednak nie walcz o nieistotne sprawy. Unikaj łajdaków, nie wykorzystuj karate do walki z nimi.
  2. Celem karate jest uczynienie twojego ciała silnym i twardym. Ćwicząc, rozwiniesz też odważnego ducha. Gdyby dzieci ćwiczyły karate już od szkół podstawowych, to byłyby dobrze przygotowane do służby wojskowej. Zarówno według Napoleona, jak i jego pogromcy księcia Welingtona, "jutrzejsze zwycięstwa pochodzą z dziecięcych pól zabaw".
  3. Karate nie można nauczyć się w krótkim czasie i w łatwy sposób. Ten proces podobny jest do wędrującego stada krów, które idzie w przód bardzo wolno. Bez względu na to jak wolno porusza się stado, ostatecznie przejdzie setki mil i w końcu dojdzie do celu. Jeśli będziesz ćwiczył pilnie każdego dnia, to za 3 lub 4 lata twe ciało zmieni się i zrozumiesz na czym polega karate. Ci, którzy będą uczyć się w ten sposób odkryją esencję karate.
  4. W karate najważniejszymi broniami są ręce i stopy, więc powinny być one dokładnie trenowane na makiwarze. Opuść ramiona. stań mocno, kontroluj oddech i swą energię wewnętrzną - uderzaj w makiwarę każdą ręką sto lub dwieście razy każdego dnia.
  5. Ćwicząc postawy karate musisz mieć wyprostowane plecy, ramiona opuszczone, nogi mocno wsparte o ziemię, a energia i siła musi pochodzić z tanden.
  6. Istnieje wiele technik karate, które trzeba ćwiczyć jedna po drugiej wiele razy. Gdy ćwiczysz, to musisz zrozumieć cel ruchu i jego zastosowanie. Każdy ruch może mieć wiele zastosowań - ty musisz wiedzieć kiedy i w jakim kontekście stosować te ruchy.
  7. Kiedy ćwiczysz karate musisz też wiedzieć, czy dany ruch jest bardziej użyteczny do treningu, czy też do obrony.
  8. W czasie treningu powinieneś wyobrazić sobie, że jesteś na polu bitwy. Kiedy blokujesz i kiedy uderzasz, stój mocno w pozycji. Blokuj, uderzaj ćwicząc w takim duchu, jakbyś walczył naprawdę - wtedy zawsze będziesz naturalnie przygotowany.
  9. Twój trening musi być zgodny z twoją aktualną siłą ciała. Jeżeli trening przewyższa twoje warunki fizyczne, to nie jest dobrze. Twoja twarz i oczy zaczerwienią się i możesz uszkodzić swoje ciało. Uważaj!
  10. Osoby, które ćwiczą karate, cieszą się długim życiem. Dzieje się to tak, ponieważ trening karate wzmacnia mięśnie, wspomaga organy trawienne oraz wzmacnia system obiegu krwi.

           Uważam, że należy wprowadzić karate do programu szkół podstawowych i dalej. Czyniąc tak, moglibyśmy wychować mężczyzn zdolnych do samodzielnego pokonania nawet dziesięciu przeciwników. Wszyscy studenci kolegium nauczycielskiego na Okinawie powinni ćwiczyć karate, tak, że kiedy ukończą naukę, to będą mogli uczyć dzieci w szkołach dokładnie tak, jak ja ich nauczam. Jeżeli będziecie przestrzegać tych zasad, to karate zapanuje nie tylko na Okinawie, ale i w całej Japonii.

Anko Itosu, październik 1908 roku."
      Warto zauważyć, że Itosu, współpracując z nowym rządem imperium japońskiego, nie stał się przez to ani ulubieńcem tradycjonalistów, ani stronnictwa prochińskiego. Ok.165 cm. Wzrostu, krzywonogi, gruboudy, imponował beczkowatą klatką piersiową i wyraźnym rysunkiem wielkich mięśni przedramion. Za jego uczniów podawali się Kentsu Yabu (1866-1937), Moden Yabiku (1880-1941), Kenwa Mabuni (1887-1952), Shiroma Gusukuma (1890-1954), Chosin Chibana (1885 -- 1969), Anbun Tokuda (1886-1945), Choki Oshiro, Choki Motobu (1870-1944), Masashige Shimpan, Choto Yamagawa i, w pewnym sensie, Gichin Funakoshi (1868-1957). Trudno powiedzieć którzy z nich ćwiczyli u Itosu indywidualnie, którzy zaś odbierali od niego instrukcje jako nauczyciele zaangażowani w program szkolny wychowania fizycznego. Niestety, nie wiemy też jak Itosu wyglądał, nie zachowała się niestety żadna fotografia .Itosu w ciągu lat przerabiał więc sens ruchów w szkolnych kata. Eliminował techniki najbardziej drastyczne na rzecz energicznych, ?gimnastycznych? ruchów, choć starał się, aby nie zmieniać głęboko ani sensu, ani liczby ruchów. Szkolne kata serii Pin-an (później i do dziś znane jako Heian) prawdopodobnie powstały z podzielenia na pięć części jednego, dużego kata Channan. Podział na akurat pięć części odpowiadał z kolei potrzebom nauczania w ówczesnej pięcioklasowej szkole. Zmiana wielkiej wagi było przejście od nauczania osobistego do grupowego. W dawnym nauczaniu dominował osobisty związek mistrz-uczeń i metoda uczenia poprzez kata. W danej chwili nikt poza pojedynczym ćwiczącym ?nie dostawał tego samego ?. Nie było tez żadnej rywalizacji pomiędzy ćwiczącymi ? na pierwszym miejscu była ?walka z sobą? i dążenie do spełnienia oczekiwań nauczyciela. Osobowość mistrza nadawała rangę sztuce ? nie było takiej czy innej odmiany karate ? była tylko sztyka danego nauczyciela. Wraz z nauczaniem szkolnym wszystko się zmieniło. Początkowo trening setek ludzi wedle zasad musztry wojskowej przypominał dawny trening, lecz widok innych ćwiczących skłaniał nie do ?walki z sobą? , lecz do obserwacji innych i podświadomej z nimi rywalizacji. Stara idea bezustannego poprawiania w odniesieniu do wczorajszego samego siebie stopniowo traciła na znaczeniu. Idea doskonalenia poprzez trening nie będzie odtąd rozumiana jako proces mozolnej samodestrukcji i autokonstrukcji., lecz jako proces rozwoju w stosunku do innych ? wyprzedzania kolegów, dościgania mistrzów, pokonywania przeciwników. Po drugie ? były to zajęcia szkolne, jawne, na komendę, swego rodzaju przymus ? bez porównania do dawnych zajęć. Dawni ćwiczący nieraz wiele lat czekali na możliwość podjęcia treningu. Kiedy z pomocą ojca lub szacownych znajomych uzyskali akceptacje mistrza, mieli poczucie, że należą do ekskluzywnego grona ?tajnych braci? , do starodawnej kultury, do bogactwa tajemnej wiedzy. Nowi po prostu chodzili do szkoły? Po trzecie ? ćwiczenie ?u Itosu? , czy innego mistrza , zmieniło teraz sens. Kiedyś oznaczało wielomiesięczny lub wieloletni proces wychowawczy, ręka w rękę, oko w oko, słowo w słowo, swego rodzaju markę mistrza trwale odciśniętą w ruchach, sercu i umyśle ucznia. Teraz każdy z pięciuset ćwiczących trenujących karate-musztrę w obecności Itosu mógł napisać w życiorysie ?ćwiczyłem u mistrza Itosu?? Po czwarte ? dawniejsi mistrzowie nie mieli ?etatu? świetnego wojownika ani nauczyciela sztuki walki. Byli społecznie weryfikowani pod każdym względem. Nie tylko musieli zwyciężać, jeśli ktoś rzucił wyzwanie ich umiejętnościom, ale też musieli zaświadczać, własnym życiem, że radzą sobie z zakrętami losu ? biedą, alkoholizmem, gruźlicą, depresją i innymi chorobami. Musieli imponować charakterem i zasłużyć na szacunek społeczny ? inaczej nikt nie przyprowadził do nich dzieci. Trudnych karateków ? nieopanowanych, chuliganów, pijaków traktowano przymrużenia oka ? byli tylko zręcznymi kuglarzami. Nowi nauczyciele stanowili już inną generację ? musieli być kimś, aby uzyskać status nauczyciela, ale później wiele innych czynników wpływało na ich karierę. Rozmaite opcje polityczne, znajomości, zamożność mogły wynieść w górę osobę przeciętną lub okryć niezasłużonym cieniem wybitną. Nauczanie masowe na zawsze zmieniło obraz karate.

Opublikowano: 5 lata 2 mies. temu przez Kowal #91
Kowal's Avatar
:)